第二章：宗旨论

in the process

第一章：主体论

读了严元章写的《教育论》，这本书共有九章，写于1988年。严老师来自香港，在大马服务了九年（1951-1960）。他在《序》里写道：“我渴望看过本书的老师，开放胸怀，细心考虑。我还要恳请老师们，多多为学生的好处着想，多多为学生的成人成才着想；认真培养一代比一代好的马华女儿，永久为华人发出更大的光辉。

第一章：主体论

教育关系便是师生关系。教师总认为自己是对的。教师痛打学生一顿，只是因为学生该打，教师并没有打错。学生对于教师的为所欲为，只有唯命是从。千错万错总是学生的错，教师没有错。如果要认错，是学生认错，教师是绝少认错的。这么一来，演变成“天下无不是之教师”。

在教育关系上，学生是教育的主体，教师是客体。'尊师论' 也必须让位给 '爱学生论'。这是因为，事实上是有学生才有教师，不是有教师才有学生，由于有人要学，所以要有人教。因为有许多人等着入学，所以请人来教。这是说，教师是为学生而存在，学生却不是为教师而存在。换句话说，教师的存在是因为学生的存在而存在。从古至今，事实上都是有学生，然后才有教师，没有学生便没有教师。

因此，教师凡是要以学生为重，随时随地要为学生的好处着想。那么，自然是爱学生第一，敬教师第二。教师应该首先要求自己爱护学生，才可以要求学生尊敬自己。如果教师真的爱护学生，学生迟早总会回敬教师，并且是自自然然的敬，实实在在的敬，不同于假动作的敬，不同于表面上的敬。

教师重新成为学生的良师益友，把权力主义忘了，尊师的老调子就此唱完，代兴的是爱学生的时代曲。由此，正确又正常的师生关系，也就是教育关系，一定可以得到合情合理的展开。从而学生管教的改进，学习成绩的提高，学校风气的好转，以及教育改革的其他构思，都不难实现。
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

第一章就让我找到了我一直想表达的思想。我从来不喜欢“形式”上的事情，感觉很“假”，很“做作”，只为了让别人看见而去做，意义何在？今天他们在台上敬了一杯茶给你，明天看到你时当你是透明的，意义何在，这是所谓的尊师？

敬人者人恒敬之，爱人者人恒爱之。这是我一直坚守的原则。我对学生的爱，如果他感受不到，我不会介意；如果他感受得到，我很欣慰。也许我会在他们毕业后，忘了他们的名字，不认得他们的样子，但是他们不会忘记我。他们会叫“老师”。这对我来说就是他们对我的尊敬。

为何学生会称呼我，而不称呼另一些老师？原因很简单，不必我说，你应该都懂。他不称呼我，也不要紧，也许是我对待他不好。虽然我从没有偏心，但是孩子的心理很难全部捉摸。更何况每一个人都是一个个体，没有人是一样的。每一个人都有自己的想法与立场。

学生会告诉我这样打扮不好看，那样的发型很奇怪。学生可以说：“老师，你像老虎、猴子、疯子。。。” 学生骂我去死，我会问他你真要我死？他笑，我问他为何你想老师死，他说只是玩玩。我再问他，如果明天我真死了，你会怎样？他笑（我不知如何形容他的笑容），但我知道他在思考着我的问题。他们真想要说这些话吗？其实只是习惯性的就是爱“骂”这些话。他们并无他意。

也许你认为我的教学会教坏学生。但我深信，你们认为的坏学生将来会有一番好作为，他们会紧记我另类的教学，不会“行差踏错”。

小朋友的“爱”

为3男3女进行了一个团体辅导。问题发生源自于其中一对男女的“爱恋”。

在这个过程中，我有种很奇妙的感觉，难以形容那是什么样的感觉。我看到了这对男女羞涩的表情，对于自己的感情事难以启齿。我看到了男生在发言时，微微颤抖的双唇。我看到了他们的紧张，害羞，欲言又止，心跳加速。我看到了孩子们单纯的情感。两颗未成熟的心，却对“爱”有着无限的幻想与憧憬。

这么一颗纯洁的心，曾几何时也属于我们的。

写于：2009年初

第一屆沈慕羽教師獎得獎者名單：鄧日才， 池鳳德， 鄭秋萍， 張發

“讓各階層人士全面貫徹寄培養尊師重道的精神，以提昇教師社會地位，並帶動社會對老師抱持尊重和感恩之心。教育路上雖然辛苦，但並不孤獨，因為沿途還有許多的同路人。” (陳清順)

“教師是人類的靈魂工程師，沒有經過教師雕琢，人是不成材的，沈老常以：“教師吃的是草，擠出的是奶”來形容教師的偉大。” (沈閨菊)

“在學校就要把愛分給學生，而華教是永續經營的工作，這項教育專業必須要進行革新，才能走向專業大道。” (鄧日才)

“每個孩子都有無限的潛能，不要對後進生存有偏見，社會也需要不同的人材，老師必須針對他們的興趣而好好的引導他們。作為老師應該給學生更多的信心和鼓勵，讓學生活出自己燦爛的一片天。對於學生，“一個都不能少”、“一切要以孩子為先”，同時也必須讓孩子在愛的環境中成長。” (池鳳德)

“對待孩子必須“三心兩意”，那就是童心、細心和耐心；還要有誠意和樂意。對於學生也必須要有賞識和包容，老師也要放下身段與學生一同成長。” (陳矜孜)

“放下身段，與學生同在，傾聽他們的聲音。” (鄭秋萍)

“我希望孩子能多一些快樂，少一些壓力，我的愛心、關心、誠信和責任心，讓家長放心，也讓學生開心。能夠當上老師是最幸福的事，每當想起學生，我就會有說不出的喜悅。孩子在校園裡要感受到安全、愛護、尊重和認同，這也是老師應該給他們的愛心和快樂。” (張發)

王超群：非協助處理文書‧讓教師回歸教學專業

教總主席王超群呼吁教育部調整教師的工作，讓教師回歸到教學的專業工作崗位，而非協助處理文書。

他在“謝謝您，老師――教師表揚大會暨第一屆沈慕羽教師獎頒獎典禮”上致詞時指出，教師面對最大的問題是負責許多與教學無關的行政工作，導致他們無法全面投入教學工作。

他說，教師雖然肩負重要的任務和使命，但一直以來卻沒有得到有關當局的重視，不只是加重了教師的負擔，同時也影響整個教學的成效。

“教師是一項專業的工作，讓他們回歸到專業領域，可給予教師足夠時間進行教研和自我進修，以提昇教學的素質與促進教育的全面發展。”

王超群表示，教總從今年起推動“尊師重道”的活動，除了希望能夠對教師的身心發展帶來積極和正面的作用，同時也希望能改善教師在教學所面對的問題，以提昇教師的素質、社會地位，宣揚教師的精神等，籍此鼓舞教師的士氣，並且提高教育品質。

他說，設立沈慕羽教師獎除了為紀念沈老對華教無私的奉獻，同時也要鼓勵教師積極向上。

老师们的心态是怎么了？

是什么原因使老师们有这样的行为与态度？
是什么事情让老师们变成今天的这个样子？
是谁把老师们的心态改变了？

校方提出要办的活动，
感恩茶会，生活营，观赏电影或其他
没有一个活动是老师们能给予支持的
没有一个活动是能让老师们没有怨言
没有一个活动是能让老师们全力以赴
 没有一个活动是老师们肯付出心力的

是为反对而反对？
是为抗议而抗议？
是为了面子？
是为了逞英雄？
到底是为了什么？
我不懂。

老师们如果可以把一份心放在学生的身上
不是为了什么，不是为了别人
不要为了争一口气，不要为了跟上头怄气
为了学生
就是单纯的为了学生的好
活动是为了学生
学校是学生学习与成长的场所
不是老师们争锋相对的战场
为何牺牲了孩子们的权利？
为何剥夺了孩子们的快乐？
为何磨灭了孩子们的创意？
为何不能给孩子们一个好的学习环境？
为何不能给孩子们一个快乐的校园？
为何不能给孩子们一点你们的爱？

教育改革

我們常談教育改革，因為我們現有的教育制度有太多毛病。我想，教育要改革，須先改革部份教育界人士功利的思維；他們若遂一己之利，拚命讓孩子買作業，不管老師是否教得來，孩子是否能吸收，這樣的教育，堪虞！

人言君子愛財，取之有道，何況教育是良心工作。當你們不斷地在書單裡增添書目的時候，請為孩子們著想。書包，是用來背的，不是用來拉的。

星洲日報／言路‧作者：庸人‧2009.09.28

關於庸人君所說的傭金這個課題，有證據嗎？如果有的話一定要向教育部投訴，別只收在心裡不敢說。要知道，學校是非營利機構，不能夠跟金錢利益有任何瓜葛，如果有某人因為私利而作出這等卑賤的事，大家應該勇敢地舉報，為杏壇除去害群之馬盡一分力。

我相信教師們都緊守著教育“樹人”的原則，不會作出如庸人君所謂的傭金交易這等行為。所以請大家不要以偏概全，別再冤枉無辜的老師了。

星洲日報／言路‧作者：逆兄‧2009.10.01

拙文重點不是在比較誰的書包比較重，而是提出一個問題：為甚麼我們的孩子書包用來拉，因為書包很重啊！為甚麼書包會那麼重？因為買了很多作業簿！部份教育人士根本沒有考慮購買像瀑布般長度的作業，老師是否教得來，孩子是否學得來？這樣的教育有甚麼意義？

逆兄說，作業簿的問題是老調重彈。沒錯，這老調彈了這許多年，作業簿高像座山的問題，有多少人特別是掌校者認真檢討看待過？報章的報導，只是探討問題，媒體不是掌校人，決定作業買不買，不是媒體能夠控制，那是掌校人的權力。至於說不必強制性購買，試想想，如果全班都購買有關作業本，你的孩子要成為異類嗎？

逆兄說，學校是非營利機構，不能跟任何利益有掛勾。這誰不知道？一個簡單的例子是，參政是為了甚麼？服務人民能跟任何利益有掛勾嗎？你能夠找到多少個一片冰心在玉壺的政治人物嗎？

星洲日報／言路‧作者：庸人‧2009.10.07

Galak anak kuasai kemahiran

Oleh SOPI SAMAILE. 17/9/09. utusansarawak@utusan.com.my

KUCHING 16 Sept. - Gagal dalam bidang akademik tidak seharusnya dijadikan faktor untuk tidak berusaha dalam bidang lain bagi mencapai kejayaan dalam kehidupan masing-masing.

Dalam era dunia globalisasi ini, masih banyak ruang serta peluang yang boleh diteroka untuk menjadi insan yang mampu berdaya saing.

Apa yang penting adalah usaha dan kesungguhan untuk memperbaiki diri bagi menyertai segala peluang yang disediakan oleh kerajaan mahupun sektor swasta.

''Ibu bapa pula jangan berasa malu untuk menghantar anak ke mana-mana institut kemahiran untuk memperoleh ilmu pengetahuan jika anak mereka kurang cemerlang dalam bidang akademik.

''Jangan marah anak tetapi buka minda seluas-luasnya untuk mencari jalan bagaimana untuk menjadikan mereka berjaya meskipun tanpa kelulusan akademik yang baik iaitu dengan cara memperoleh kemahiran," kata Timbalan Menteri Sains, Teknologi dan Inovasi, Fadillah Yusof.

Katanya, mereka yang mempunyai kemahiran juga berpeluang untuk menikmati pendapatan lumayan memandangkan ia sudah menjadi satu permintaan dan keperluan di negara yang mahu menuju ke arah kemajuan.

Misalnya, kata beliau, seseorang yang mempunyai kemahiran mengimpal atau tukang kimpal boleh memperoleh sehingga RM3,000 sebulan walaupun sebelum ini dia kurang baik dalam pelajaran.

''Ini bermakna pada era globalisasi ini, semua anggota masyarakat mempunyai peluang dan pilihan untuk meningkatkan taraf hidup masing-masing tetapi dengan syarat harus berusaha meningkatkan diri dengan apa juga kemahiran yang ada.

Mereka yang memiliki kemahiran seumpama itu akan melahirkan idea yang inovasi serta kreatif dan ciri-ciri tersebut penting kepada Malaysia untuk bergerak ke depan sebagai sebuah negara maju pada era globalisasi ini.

Bagaimanapun, jelasnya, peranan ibu bapa penting di sini dalam melahirkan golongan tenaga kerja yang memiliki kelayakan atau kemahiran berkualiti dan diiktiraf di peringkat antarabangsa dengan menanamkan dalam diri anak-anak kekuatan, semangat dan agama di samping budaya serta adat resam.

''Sebagai ibu bapa, kita harus menyokong anak-anak untuk berjaya dalam pendidikan, kalau mereka lemah dalam akademik, galakkan mereka dalam bidang kemahiran.

''Ini mungkin akan membantu mereka mencapai kejayaan memberangsangkan sekali gus mengeluarkan kita daripada kepompong kemiskinan," ujarnya.

Transformasi masyarakat untuk hargai ilmu

Sintok. Universiti Utara Malaysia.
Utusan Malaysia. 01/10/2009.

MEMBICARAKAN mengenai isu plagiarisme amatlah menarik untuk diketengahkan. Memang benar, integriti dan keaslian merupakan satu kemestian dalam dunia akademik.

Plagiarisme merupakan satu “dosa besar” dalam dunia pendidikan terutamanya peringkat menara gading.

Apabila kita membicarakan isu plagiarisme, kita tidak boleh lari membicarakan kualiti ilmu yang diperolehi.

Isu ini perlu dilihat dengan skop yang lebih besar kerana plagiarisme bukan hanya berlaku di Malaysia, tetapi turut terjadi di manamana sahaja.

Kes-kes terpencil di Malaysia sepatutnya dijadikan teladan dan bukannya menyalahkan mana-mana pihak. Apa yang penting ialah mencari jawapan untuk memastikan ia tidak berulang.

Integriti akademik bukanlah setakat membicarakan tentang plagiarisme.

Lihatlah dari sudut yang lebih holistik iaitu bagaimanakah untuk membudayakan penghargaan terhadap ilmu pengetahuan dalam masyarakat kita.

Inilah penyelesaian jangka panjang untuk membendung sebarang salah laku yang membawa kepada plagiarisme.

Kalau direnung kembali, hal-hal yang dipandang mudah seperti membuat salinan (fotostat) mana-mana buku dan makalah merupakan satu lagi ‘dosa’ dalam dunia akademik kerana melanggar hak cipta penerbit dan penulis tetapi amat jarang sekali ia dibicarakan. Sedangkan di negara-negara maju, tindakan akan diambil terhadap sesiapa yang membuat salinan ke atas sebarang buku dan makalah.

Di Malaysia, perkara ini sudah menjadi kebiasaan kerana membuat salinan lebih murah daripada membeli buku atau makalah.

Jadi, patutkah kita hanya sekadar membicarakan tentang plagiarisme sahaja di peringkat universiti sedangkan sejak kecil lagi kita dididik untuk tidak menghargai ilmu dengan membuat salinan ke atas buku yang ditulis oleh penulis-penulis berdedikasi?

Budaya menghargai ilmu juga tidak hanya sekadar mementingkan kejayaan mendapat seberapa banyak “A” dalam peperiksaan.

Tetapi inilah berlaku dalam masyarakat kita. Apabila seseorang pelajar memperolehi paling banyak “A”, dia diakui hebat dalam dunia akademik. Sementara yang paling sedikit mendapat “A” dipinggirkan.

Walhal, budaya ilmu bukan setakat berorientasikan peperiksaan semata-mata tetapi memerlukan pencernaan dan penguasaan ilmu melalui idea-idea yang kritis dan boleh membantu masyarakat.

Stigma mengakui kehebatan seseorang pelajar mengikut ukuran paling banyak “A” perlu diubah dalam masyarakat kita.

Stigma inilah menyebabkan apabila berada di menara gading, pelajar terbawa-bawa pendekatan berorientasikan peperiksaan.

Apabila ini terjadi, pencernaan ilmu pengetahuan melalui perbincangan amat susah dicapai oleh pelajar yang hanya bersandarkan pada pengukuran kejayaan akademik berorientasikan peperiksaan semata-mata.

Mereka hanya mengharapkan segala ilmu disuap sebagaimana yang dilakukan ketika peringkat sekolah lagi.

Akhirnya, apabila tertekan dengan desakan masyarakat dan ibu bapa yang inginkan kejayaan paling banyak “A” sahaja, sindrom potong dan tampal akan berlaku.

Begitu juga bagaimana untuk melahirkan seseorang yang benar-benar berkeupayaan untuk memberi pandangan berbeza tetapi bernas berbanding orang lain ialah banyak bergantung pada tahap pembacaannya.

Kita semua sedia maklum, kadar pembacaan rakyat Malaysia amatlah rendah dan statistik menggambarkan rakyat kita hanya sekadar membaca dua buah buku setiap setahun.

Bagaimanakah ingin melahirkan idea-idea yang dikatakan “asli” jika tahap pembacaan rakyat amat rendah?

Ini tidak termasuk, pembacaan daripada jurnal-jurnal berwasit yang dikategorikan sebagai bahan bacaan berat sedangkan penemuan-penemuan daripada kajian-kajian penyelidik dan pensyarah dalam jurnal-jurnal ini mempunyai kualiti ilmunya tersendiri yang amat berguna untuk masyarakat.

Namun, pilihan yang diambil ialah membaca bahan bacaan ringan yang mempersonakan tetapi kurang membantu dalam perdebatan isu-isu semasa bagi menyelesaikan masalah masyarakat.

Sering kali universiti dipersalahkan apabila ini terjadi sedangkan universiti merupakan gedung ilmu yang patut dirasai dan dihargai serta terbuka luas untuk keseluruhan masyarakat.

Sebagai gedung ilmu, universiti bukanlah sekadar sebagai sebuah kilang untuk memenuhi kehendak industri semata-mata tetapi bertanggungjawab untuk kelangsungan kehidupan manusia yang sememangnya amat memerlukan ilmu sebagai panduan hidup.

Oleh itu, peranan untuk membudayakan dan menghargai ilmu memerlukan transformasi masyarakat secara menyeluruh dan dipupuk sejak bermulanya setiap insan mengenali huruf dan angka lagi.